آهنرباهای یک طرفه به یک طرف با مغناطیس نسبتا قوی تر و طرف دیگر با مغناطیس نسبتا ضعیف اطلاق می شود و طرفی که دارای مغناطیس ضعیف تر است از مواد خاصی مانند ورق آهن گالوانیزه پس از تصفیه خاص ساخته می شود که خاصیت مغناطیسی آن در این سمت خواهد بود. توسط ورق آهن گالوانیزه مسدود می شود، سپس به سمت دیگر منعکس می شود، که طرفی است که دارای خاصیت مغناطیسی قوی تر است (ورق آهن گالوانیزه در اینجا معادل یک آینه است که نور خورشید را به عقب منعکس می کند)، به طوری که مغناطیس طرف دیگر قوی تر است.
زیرا آهنرباهای یخچال نوع خاصی از ساختار آهنربایی به نام آرایه هالباخ هستند. با چیدمان آهنرباها به این ترتیب، همانطور که در نمودار زیر نشان داده شده است، می توانید یک آرایه قوی در یک طرف میدان مغناطیسی و یک آرایه نزدیک به صفر در طرف دیگر داشته باشید.

به این ترتیب، اگرچه آهنربای لاستیکی (ترکیب پودر مغناطیسی فریت پیوندی و لاستیک مصنوعی) مورد استفاده در آهنربای یخچال بسیار ضعیف است، اما حدود دو تا سه درصد NdFeB است، اما مغناطیس در پشت، یعنی طرف متصل به یخچال، هنوز هم می تواند تا حد زیادی افزایش یافته است.

این سازه اولین بار در سال 1973 توسط دانشمند آمریکایی مالیانسون در آزمایش مونتاژ سازه آهنربای دائمی کشف شد و نام آن را "کنجکاوی مغناطیسی" گذاشت، اما حیف شد که پتانسیل کاربردی این سازه محقق نشد. بعدها، در سال 1979، دانشمند آمریکایی، کلاوس هالباخ، زمانی که مشغول مطالعه شتاب الکترون در آزمایشگاه ملی لارنس برکلی بود، این ساختار آهنربای دائمی ویژه را کشف کرد. با بهبود تدریجی سازه، سرانجام آهنربای موسوم به "هالباخ" شکل گرفت. علاوه بر آهنرباهای یخچال، آرایههای Halbach در موتورهای DC بدون جاروبک، شتابدهندههای ذرات، لیزرهای الکترون آزاد و ریلهای قطار مگلو نیز استفاده میشوند.











































